అతగాడు…అతడు athagaadu-athadu

telugu sex stories boothu kathalu అతడు వస్తాడు… తప్పకుండా వస్తాడు…! అసంపూర్తిగా మిగిలిపోయిన నా అందమైన స్వప్నాన్ని తన రాకతో సంపూర్ణంగా నాకందిస్తాడు.

సరిగ్గా రెండు సంవత్సరాలవుతోంది. అతడు నాకు దూరమై… అయినా అతని ఆలోచనలు నన్నెప్పుడూ వీడిపోలేదు. ప్రతిరోజూ అతని జ్ఞాపకాలనే నెమరువేసుకుంటూ ఈ రెండు సంవత్సరాలని ఎలాగో నెట్టుకుంటూ వచ్చాను. ఇక నావల్ల కాదు! అతడిని తక్షణమే చూడాలి… అతని కౌగిలిలో గువ్వలా ఒదిగిపోవాలి… ఒదార్పునిచ్చే అతని హస్తాల్ని లాలనగా స్పృశించాలి. ప్రేమని చిందించే అతని కళ్ళలోని భావాలని మనసులో నిక్షిప్తం చేసుకోవాలి.

అతని గుండెలపైన తల ఆన్చి హాయిగా సేద తీరాలి!! ఈ రెండేళ్ళూ తను అతని కోసం పడిన వేదనని వివరించాలి. నన్ను వంటరిదాన్ని చేసి దూరంగా వెళ్ళిపోయినందుకు అతడితో పోట్లాడాలి. అతడి కోసం ఎదురు చూస్తూ మనసు పడిన వేదనని కన్నీళ్ళ రూపంలో అతడి ఎదుట ధారపోయాలి. ఇవన్నీ చేయాలంటే అతడు రావాలి! ఆమె కళ్ళు తడిగా వున్నాయి. ఎవరి కోసమో ఎదురు చూస్తున్నట్లు ఆరాటంగా వున్నాయి. ఆమె కోరుకున్న రూపం ఒక్కసారిగా ఎదురుగా నిలిస్తే.

ఆమె ఆనందానికి అవధులు ఉండవు. కానీ…. ఆ సమయం రావాలంటే… ఇంకా ఒక్కరోజు ఆగాలి…! రోజులు గంటలుగా… గంటలు నిముషాలుగా… నిముషాలు క్షణాలుగా మారితే ఆ క్షణం వస్తుంది. కానీ క్షణమే ఒక యుగంలా గడిచిపోతూంది. చల్లటి గాలికి ఆమె ముంగురులు ఆమె కళ్ళకి అడ్డు తగిలాయి. అయినా ఆమె చూపు స్థిరంగానే వుంది.

”మానసా! మేడపైన ఏం చేస్తున్నావే. నీకోసం అందరూ ఎదురు చూస్తున్నారు. త్వరగా క్రిందకు రా!” ఆమెను సమీపించింది స్నేహితురాలు స్వరూప.

మానస భుజాన్ని పట్టి తన వైపుకు లాక్కుంది. ”ఏమిటే! కళ్ళు అలా ఎర్రబడినాయి. ఈ రోజు నిన్ను చూడ్డానికి పెళ్ళి వారోస్తున్నారని తెలిసి కూడా! ఇంకా ఇలా తయారవ్వకుండానే ఉన్నావేంటి? తొందరగా పద నేను నిన్ను రెడీ చేస్తాను” మాట్లాడుతూనే చెయ్యి పట్టుకుని క్రిందకు లాక్కెళ్ళింది స్వరూప.

మౌనంగా ఆమెని అనుసరించింది మానస. ”ఎక్కడున్నావురా నువ్వు…? అసలు నేను నీకు గుర్తున్నానా…? నాకు ఇచ్చిన మాట సంగతి మరిచిపోయావా? నన్ను నీ దాన్ని చేసుకుంటానని నాతో అన్న మాటలు అన్నీ అబద్దాలేనా? మరి కొద్ది సేపట్లో ఇంకొకరికి భార్యగా నన్ను మార్చేయబోతున్నారు…!

అంతా అయిపోయాక నువ్వు వచ్చినా ఏం లాభం వుంటుంది.. నీ చిలిపి చేష్టలతో, మాటలతో నన్ను మంత్రముగ్ధురాలిని చేశావు! నా మనసుని నీ వశం చేసుకున్నావు. చివరకు నన్ను ఒంటరిగా వదిలేసి నీ మానాన నువ్వు వెళ్ళిపోయావు!” అతడు తన దగ్గరకు వస్తాడని గట్టి నమ్మకం వున్నా ఆమె మనసు మాత్రం అతడిని ఆడిపోసుకుంటుంది.

స్వరూప మానసని అందంగా ముస్తాబు చేసింది. పాలలాంటి ఆమె శరీరానికి పట్టుచీర చుట్టడంతో, మరింత అందంగా కనిపిస్తోంది మానస. అయిష్టంగానే రెడీ అయ్యింది.

”ఎంత ముద్దొస్తున్నావే మానసా… నా దిష్టే తగిలేలా వుంది నీకు!” మురిపెంగా అంది స్వరూప. మానస మాట్లాడలేదు.

స్వరూపకి చిరాకేసింది. ”నువ్వెందుకింత మూడీగా వున్నావో నాకు తెలుసు! అతడి కోసమేగా నీ చింత అంతా. చూడు మానసా, అతడు నిన్ను వదిలి రెండు సంవత్సరాలవుతోంది. ఇంతవరకూ అతడెక్కడున్నాడో ఎం చేస్తున్నాడో అన్న సంగతే తెలీదు. నిన్నంతగా ప్రేమించే వాడైతే… నిన్ను సొంతం చేసుకోవాలనే ఆలోచన అతనికుంటే ఇన్నిరోజులూ నీకు దూరంగా ఎలా వుండగలడు?

ప్రేమికులు ప్రియురాలిని చూడకుండా క్షణమైనా ఉండరంటారు. అటువంటిది రెండు సంవత్సరాలైనా జాడే లేని వాడి కోసం ఎందుకు ఆ ఎదురు చూపులు? అతడిని మరచిపోయి, నీ వాళ్ళు చూసిన ఈ అబ్బాయిని పెళ్ళిచేసుకుని సుఖంగా జీవించు. నువ్వతన్ని ఇంతలా ఆరాదిస్తున్నావు. కానీ, నిన్ను విడిచి వెళ్ళిన మరుక్షణమే అతడు నిన్ను మరచిపోయి వుంటాడు…”

చివ్వునతల త్రిప్పి స్వరూప వైపు చూసింది మానస. ఆ చూపులో ఉన్న తీక్షణతకి ఝాడుసుకుంది స్వరూప. అప్రయత్నంగానే ఒకడుగు వెనక్కి వేసింది. కోపంతో స్వరూపని ఏదో అనబోయిన మానస గుమ్మం వైపు చూసి ఆగిపోయింది. గుమ్మం దగ్గర వారినే గమనిస్తూ నిల్చున్నాడు మానస అన్నయ్య మోహన్.

అతన్ని చూడగానే మానస తలదించుకుంది. స్వరూప కంగారుపడిపోయింది. మోహన్ ఆ గదిలోకి వచ్చి కుర్చీ లాక్కుని మానస ప్రక్కన కూర్చున్నాడు. ”చూడమ్మా… అబ్బాయి చాలా మంచివాడు… పైగా రెండు చేతులా సంపాదిస్తున్నాడు. కావలసినంత డబ్బు వుంది. పెళ్ళయ్యాక నిన్ను మహారాణిలా చూసుకుంటాడు. అన్నదమ్ములూ, అక్కాచెల్లెళ్ళూ అంటూ అతనికి ఎవరూ లేరు. పెళ్ళయ్యాక ఎలాగూ వేరే కాపురం పెట్టుకుంటాడు.

కాబట్టి అత్తామామల పొరు అసలే వుండదు. నువ్వు ఈ పెళ్ళికి ఒప్పుకుంటే నీ జీవితం సుఖంగా సాగిపోతూంది. పిచ్చి పిచ్చి ఆలోచనలు మానుకుని నేను చూసిన అబ్బాయిని పెళ్ళిచేసుకో. ఒక అన్నయ్యగా నా చెల్లెలికి ఏ లోటూ రాకుండా చూడాల్సిన బాధ్యత నాపై వుంది. అన్నీ ఆలోచించాకే నేనీ నిర్ణయం తీసుకున్నాను.

మొహంలో కాస్త చిరునవ్వు తెచ్చి పెట్టుకుని తలదించుకుని వచ్చి అందరి ముందు నేను తల ఎత్తుకునేలా చేయి.. నీకంటే పెద్ద వాడినైనా నిన్ను అభ్యర్థిస్తున్నాను. బయట అందరూ ఎదురు చూస్తున్నారు. తొందరగా రెడీ అయి బయటకురా….” అంటూ స్వరూప వేపు చూసి తొందరగా తీసుకు రమ్మన్నట్లు సైగ చేసి ఆ గదిలో నుండి బయటకు వెళ్ళిపోయాడు మోహన్.

అతను ఎంతో సౌమ్యంగా చెప్పినా ఆ మాటలు కఠినంగా అనిపించాయి మానసకి! తలదించుకోవటంతో ఆమె కళ్ళ వెంట కారుతున్న కన్నీళ్ళని గమనించలేదు మోహన్…

స్వరూప ఆప్యాయంగా మానస భుజంపైన చేయి వేసింది. ”బాధపడకు మానసా పరిస్థితులను అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించు” ఆ మాటలు మానసకి కాస్తంత ఓదార్పు నిచ్చాయి.

”అందరూ నా గురించే ఆలోచిస్తున్నారు ఎందుకు? తను సుఖంగా ఉండాలనే కదా…! అలాంటప్పుడు నా మనసుని అర్థం చేసుకుని నేను కోరుకున్న వాడికిచ్చి పెళ్ళి చేయవచ్చు కదా…! అతడికేం తక్కువ? చదువు ఉంది… అందం ఉంది! నన్నెంతగానో ప్రేమించే గొప్పమనసు ఉంది. ఇంతకు ముందు ఏ పనీ చేయకపోయినా ఈ రెండు సంవత్సరాలలో ఏదో ఒక పని చేసి డబ్బులు సంపాదించే వుంటాడు.

అయినా సుఖంగా జీవించడానికి ప్రేమానురాగాలు కావాలి కానీ డబ్బెందుకు? ఆ డబ్బు ఉన్నంత వరకు దర్జాగా గడిపేయగలం… కానీ డబ్బు లేకుండా పొతే? అయినా అతడు కూడా తల్లిదండ్రులకు ఒక్కడే సంతానం. అతడిని పెళ్ళి చేసుకున్నా ఆ ఇంట్లో అధికారమంతా నాదే… అత్తా మామాలతో గొడవలేమైనా ఏర్పడినా సర్దుకుపోయే ఓపిక నాకుంది. ఉన్న దాంట్లోనే మనసైన వాడితో అందమైన జీవితం గడపాలనుంది నాకు. కానీ నన్నెవరూ అర్థం చేసుకోవటం లేదు…”

స్వరూప వెంటరాగా హాల్లోకి వచ్చింది మానస. అక్కడంతా హడావిడిగా వుంది. మానస తలదించుకుని మౌనంగా చాపమీద కూర్చుంది. ఆమె పక్కనే స్వరూప కూడా కూర్చుంది. మోహన్ పెళ్ళి చూపులకు వచ్చిన వారితో ఉత్సాహంగా మాట్లాడుతున్నాడు. తన చెల్లెలి గురించి గొప్పగా చెబుతున్నాడు వారితో.

”వంటలు బాగా చేస్తావా అమ్మాయి…” అబ్బాయి తరపు నుండి వచ్చిన ఒక బంధువులావిడ అడిగింది.

మౌనంగా తలవూపింది మానస

”అమ్మాయి లక్షణంగా వుంది…” సంతోషంగా అంది మరొక ఆవిడ.

”అమ్మాయి మీకు నచ్చినట్టేనా…?” అడిగాడు మోహన్ వారిని.

”బ్రహ్మాండంగా నచ్చింది. కాకపొతే అసలైన వాడే రాలేదు కదా, అదే పెళ్ళికొడుకు” అంది.

”వాడు రాకపోతే ఏంటి? మనకి నచ్చితే వాడికి నచ్చినట్లే. అయినా కుందనపు బొమ్మలా వున్న అమ్మాయి ఫోటో చూసి, ఈ అమ్మాయినే పెళ్ళి చేసుకోవాలని నిర్ణయం తీసుకునే కదా మనల్ని పెళ్ళి చూపులకి పంపించాడు” అంది మరొక ఆవిడ.

వాళ్ళ మాటలకి ఎంతో సంతోషించాడు మోహన్. ”అయితే వెంటనే ముహూర్తాలు పెట్టుకుంటే ఓ పనైపోతుంది” ఉత్సాహంగా అన్నాడు మోహన్.

”ఆ. ఆ… పెట్టేసుకోవచ్చు. దాని కంటే ముందు కట్నకానుకల గురించి కూడా ఓ మాట అనుకుంటే బావుంటుంది” ఓ పెద్దమనిషి అన్నాడు. దాంతో అక్కడ మానస ముందే బేరాలు మొదలయ్యాయి. కట్నం కింద వారికి ముట్ట చెప్పేది మోహన్ వివరించాడు. అది వారికి నచ్చలేదు. వారు మరో అంకె చెప్పారు. కట్నం విషయమై అక్కడికి వచ్చిన పెద్ద మనుషులందరూ వాదించుకుంటున్నారు… మానస వారి మాటల్ని వింటోంది. ఆమె తలపైకెత్తి ఒక్కరిని కూడా చూడలేదు.

వారి మాటలని వింటూంటే తననొక బలి పశువును చేసి అమ్మకానికి బేరమాడుతున్నట్లు అనిపించింది. వారు అమ్మాయి గురించి కాకుండా ఆమె నుంచి కట్నం రూపంలో వచ్చే డబ్బుకి ఎక్కువ ప్రాధాన్యమిస్తున్నారు. ఆమె మనసంతా బాధతో నిండిపోయింది. ఆమె కళ్ళు వర్షిస్తూనే వున్నాయి. తన ఫోటోని చూసి పెళ్ళి చూపులకి మనుషులని పంపించిన ఆ పెళ్ళి కొడుకుని ఎలా అర్థం చేసుకోవాలో ఆమెకి అర్థం కాలేదు.

ఫోటోలో అందంగా వున్న తన ప్రతిరూపమే అతనికి నచ్చింది. తన మనసుతో, అభిరుచులతో అతనికి ఏ మాత్రం అవసరం లేదు. అతనికి కావలసింది కట్నం డబ్బులు, కోరిక తీర్చేందుకు తనూ అంతే! ఆమెకి ఎంతో కోపం వచ్చింది. ఇలాంటి డబ్బు మనుషుల మధ్యలోకి తనని పంపించాలని చూస్తున్న మోహన్ ని కసి తీరా తిట్టాలనిపించింది.

కోపంతో ఆమె ముక్కుపుటాలు అదురుతున్నాయి. ఆమె ఆలోచనలతో సంబంధం లేకుండా అక్కడికి వచ్చిన ఇరువురు పెద్దమనుషులు ఒక నిర్ణయానికి వచ్చినట్టున్నారు. అందరూ పెద్దగా నవ్వుకుంటున్నారు.

”ఏమో అనుకున్నాను కానీ మన వాడు చాలా అదృష్టవంతుడు… ఇంతటి అద్భుత సౌందర్యరాశి భార్యగా దొరకడమే కాకుండా లక్షల రూపాయలు కూడా వస్తున్నాయి…” ఒకావిడ పెళ్ళికొడుకుని పట్టిన అదృష్టాన్ని కొనియాడింది.

”తిధి ప్రకారం రేపు మంచి రోజు కాదు! ఎల్లుండి సరిగ్గా పది గంటలకు అబ్బాయి సమక్షంలోనే ముహూర్తాన్ని నిర్ణయిద్దాం. మరో వారం రోజుల్లో పెళ్ళి జరిగేలా నిర్ణయం తీసుకుందాం…” ఒక పెద్ద మనిషి అన్నాడు. ఆ మాటలని అందరూ అంగీకరించారు. వచ్చిన పని పూర్తి కావడంతో అక్కడి నుండి బయలుదేరారు పెళ్ళి వారంతా…! మోహన్ అతని తల్లిదండ్రులు వారందరినీ ఉత్సాహంగా సాగనంపారు.

తన ప్రక్కనే కూర్చున్న స్వరూపని కూడా వెళ్ళమని చెప్పింది మానస. స్వరూప ఏదో అనబోయెంతలో చేయితో వారించి లేచి తన గది వైపు అడుగులేసింది మానస. ఆమెకి తను కోరుకున్న వాడు వస్తాడనే ఆశ కూడా సన్నగిల్లుతోంది. నిర్వికారంగా తన గదిలోకి వెళ్ళి తలుపులు వేసుకుంది. మానస పెళ్ళి దాదాపుగా ఖరారయిపోవడంతో అప్పటి నుండే పెళ్ళి పనులు మొదలెట్టారు. పెళ్ళికి కావలసిన వస్తువులని తీసుకురావడానికి మోహన్ బజారు కెళ్ళాడు… బంధువులు కూడా రావడంతో ఆ ఇంటి వాతావరణం అంతా సందడిగా వుంది.

సాయంకాలం వేళ కావడంతో వచ్చిన బంధువులలోని ఆడాళ్ళంతా టీ.వీ. ముందు కూర్చుని సీరియల్స్ చూడడంలో నిమగ్నమైపోయారు. చిన్నపిల్లలు ఆడుకుంటున్నారు. మిగిలిన వారు ఏవో పనులతో ఆ ఇల్లంతా హడావిడిగా తిరుగుతున్నారు. అంతలోనే ఆ ఇంట్లోకి ఎనిమిది సంవత్సరాల అమ్మాయి పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చింది.

మానస తల్లి దగ్గరకు వెళ్ళి ”మానసక్క కోసం స్వరూపక్క గోరింటాకుని తయారు చేసిందట! అక్కకి పెట్టడం కోసం వాళ్ళింటికి పిలుచుకు రమ్మన్నది” వగర్చుకుంటూ చెప్పింది ఆ అమ్మాయి.

”ఈ మాత్రం దానికి ఇది వారింటికి వెళ్ళడమెందుకు? స్వరూపనే గోరింటాకు తీసుకుని ఇక్కడకు రమ్మను” అంది ఆమె విసుగ్గా..

”అలా చేస్తే గోరింటాకంతా టీ.వీ. ముందు కూర్చున్న వారికే సరిపోతుంది. ఇక మానసక్క పెట్టుకోవడానికేం మిగులుతుంది?”

ఆ అమ్మాయి అన్నది నిజమే అనిపించింది. ఆ గోరింటాకు ఇక్కడికి తీసుకు వస్తే పనులన్నీ వదిలేసి ఆడాళ్ళందరూ పెట్టుకోవడానికి రెడీ అవుతారు! అలా అయితే పనంతా తన నెత్తిన పడుతుంది. దీని కంటే మానసనే వాళ్ళింటికి పంపించడం బెటర్ అనుకుని ” ఆ గదిలో వుంది తీసుకెళ్ళు” అని లోపలకు వెళ్ళిపోయింది ఆమె. ఆ అమ్మాయి గబ గబా గదిలోకి వెళ్ళింది. బెడ్ పైన పడుకుని ఉన్న మానసాని తట్టి లేపింది. మెల్లిగా కళ్ళు తెరచి ఆ అమ్మాయి వైపు చూసింది మానస. ఆమె కళ్ళు ఎర్రగా ఉబ్బి ఉన్నాయి. రోజంతా ఏడుస్తూనే ఉందనడానికి ఆమె చెంపలపైన కన్నీటి చారలు కనిపిస్తున్నాయ

”అక్కా… నిన్ను స్వరూపక్క అర్జెంటుగా పిలుచుకు రమ్మన్నది…” మానస ఆ అమ్మాయి మాటలకి జవాబు చెప్పలేదు. ఆ మొహంలో ఏ భావమూ కనిపించకుండానే మళ్ళీ కళ్ళు మూసుకుంది!

”లే అక్కా, నిన్ను తొందరగా రమ్మన్నది. అతడొచ్చాడని నీతో చెప్పమన్నది”

ఆ మాటలకి అమాంతం లేచి కూర్చున్నది మానస. పోయిన ప్రాణమేదో తిరిగి వచ్చినట్లు అనిపించింది ఆమెకి. ఆ అమ్మాయి రెండు భుజాల్ని పట్టి గట్టిగా ఊపుతూ ”నిజంగానా…?” అంది ఒక విధమైన ఎగ్జైట్ మెంట్ తో.

”అవునక్కా… మీ ఇంట్లో వాళ్ళకి గోరింటాకు పెట్టడానికని చెప్పి, నిన్ను తీసుకు రమ్మన్నది. అతడు స్వరూపక్క వాళ్ళింటి పెరట్లో నీ కోసం ఎదురు చూస్తున్నాడని చెప్పమన్నది” ఆ అమ్మాయి ఆమెకి వినిపించేంత చిన్నగా చెప్పింది.

మానస ఆనందానికి అవధులు లేకుండా పోయింది. ఆ అమ్మాయి బుగ్గపైన సంతోషంతో ముద్దు పెట్టింది. ఆమెకి అతన్ని చూడాలని ఎంతో ఆరాటంగా వుంది! బెడ్ పై నుండి లేచి పద వెళ్దాం అంది ఆ అమ్మాయితో. ”ఇలా పాలిపోయిన మొహంతోనే వస్తావా. కాస్త మొహం కడుక్కొని రావచ్చు కదా” అంది ఆ అమ్మాయి ఆమె మొహాన్ని చూస్తూ. క్షణాల్లో వెళ్ళి మొహం కడుక్కుంది మానస. చెదిరిపోయిన జుట్టుని సవరించుకుంది. కాస్తంత పౌడర్ మొహానికి రాసి, నుదుటిపైన బొట్టుని పెట్టుకుంది అయిదు నిముషాల్లో. స్వరూప ఒక్కతే వుంది. వాళ్ళ తల్లిదండ్రులు క్రితం రోజే ఏదో ఊరికి వెళ్లార

మానస, స్వరూప దగ్గరకు వెళ్ళింది. ”నిజంగా అతడొచ్చాడా?” నమ్మలేనట్లుగా అడిగింది.

స్వరూప అవునన్నట్లుగా తల ఊపింది. ”మా ఇంట్లో ఎవ్వరూ లేని విషయం కనిపెట్టినట్లున్నాడు. నా దగ్గరకు వచ్చి, నిన్ను ఇక్కడికి పిలిపించమని బ్రతిమిలాడాడు… అతని కోసం కాకపోయినా నువ్వు పడే మానసిక వేదనని చూసి భరించలేక, ఈ విషయం బయటకు తెలిస్తే ఎంత ప్రమాదమో తెలిసి కూడా ఒప్పుకున్నాను” మెల్లిగా అంది స్వరూప.

స్వరూప చేసిన ఈ సహాయంతో మానసకి ఆమె పైన మరింత అభిమానం పెరిగింది. ”నువ్వు నా స్నేహితురాలిగా లభించడం నా అదృష్టం స్వరూప” అంది ఆమె రెండు చేతులని పట్టుకుని.

”అవన్నీ తర్వాత. నీ కోసం అతడు పెరట్లో ఎదురు చూస్తున్నాడు. వెళ్ళి మాట్లాడు. మరో గంట దాటితే మా అన్నయ్య ఇంటికి వచ్చేస్తాడు. ఆ లోపులోనే అతడితో మాట్లాడి పంపించేయ్… నేను గుమ్మం దగ్గరే వుంటాను… ఎవరైనా ఇంట్లోకి గానీ వస్తే ఆ గ్లాసుని నేలపైకి విసిరి శబ్దం చేస్తాను… దాంతో మీరు జాగ్రత్తపడాలి.

స్వరూప మాటలకి తల ఊపి మెల్లిగా పెరటి వైపు అడుగులు వేసింది మానస. సరిగ్గా రెండు సంవత్సరాల తర్వాత తిరిగి ఇప్పుడు అతన్ని చూడబోతోంది. ఆ ఊహే ఆమెని ఎంతో ఆనందంతో ముంచెత్తుతోంది. క్రమంగా చీకట్లు అలుముకున్నాయి. ఆకాశంలో చందమామ నిండుగా కనిపిస్తున్నది. చీకటికి పోటీగా వెన్నెలని ప్రసరింపజేస్తున్నాడు. ఆ వెన్నెల కాంతిలో చుట్టూ అందంగా కనిపిస్తున్న పూల చెట్ల మధ్యలో నిలబడి వున్న అతన్ని చూడగానే ఆమెకి సంతోషం, దు:ఖం రెండూ ఒకేసారి కలిగాయి. ఇక ఆగలేనన్నట్టుగా పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్ళి అతన్ని అమాంతం వాటేసుకుంది.

అతను కూడా తన రెండు చేతులతో ఆమెని బంధించాడు. ఆ కౌగిలింతలో ఆమెకి ఎంతో ఊరట లభించింది. తను ఇన్ని రోజులు అనుభవించిన ఆవేదన అంతా ఆ క్షణంలో ఆవిరైపోయినట్లయింది. అతని స్పర్శతోనే తన మనసులోని మాటల భావాలకి అర్థం చెబుతున్నట్లుగా అనిపించింది. తను కోరుకున్నది లభించిందనే ఆనందం ఆమెని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తోంది. ఆ ఆనందంతో ఆమె నోట్లోనుండి మాటలు బయటకు రావడం లేదు! అతని మొహాన్ని తన పెదవులతో ముద్దుల వర్షంలో ముంచెత్తింది. ఆమె చర్యలకి అతను చిన్నగా నవ్వుకున్నాడు. ఆమెకి తనపై ఉన్న ప్రేమ అంతా ఆమె చేష్టలతో ప్రతిఫలింపజేస్తోంటే అతని మనసు గర్వంతో నిండిపోయింది.

లోకాన్ని మరచిపోయి అతన్ని పెనవేసుకుపోయిన ఆమెకి క్రితం రోజు జరిగిన తన పెళ్ళి చూపుల దృశ్యం కళ్ళముందు కదలాడే సరికి అతన్ని చప్పున వదిలేసి దూరంగా జరిగిపోయింది. మళ్ళీ ఆమె మనసులో ఏదో దిగులు ఆవహించింది. ఈ హటాత్పరిణామానికి అతడు విస్తుబోయాడు. అంతలోనే తేరుకుని ఆమె దగ్గరకు వెళ్ళి ఆమె భుజంపైన చేయి వేశాడు!

అతని చేయిని విసురుగా తీసేసింది మానస. ”ఇన్ని రోజులుగా ఎక్కడకు వెళ్ళిపోయావు? నీ కోసం ఎదురు చూసి, చూసి నేనెంత నరకయాతనకి గురయ్యానో తెలుసా?” ఆమె మాటలకి దు:ఖం అడ్డు రావడంతో గొంతు పూడుకు పోయింది.

ఆమె చెంపలపైకి జారుతున్న కన్నీళ్ళని తన రెండు చేతులతో తుడుస్తూ… ”ఇప్పుడు నేను వచ్చేశాను కదరా… ఇంకా ఎందుకా దిగులు? ఈ క్షణం నుండి మనిద్దరినీ ఎవరూ విడదీయలేరు” అతడన్న మాటలకి మధ్యలోనే అడ్డుకుంది మానస.

”అసలు మనం కలిస్తే కదా విడిపోవడానికి?” అంది బాధగా.

”ఏ. ఎందుకు కలవలేము. ఓహో… మీ అన్నయ్య గురించే కదా నీ భయం అంతా. రెండేళ్ళ క్రితం నీ పైన ప్రేమ తప్ప నిన్ను పోషించడానికి నాకంటూ సరైన దారి కనిపించలేదు. అందుకే ఆ రోజు మీ అన్నయ్య నన్ను చితకబాదినా ఊరకుండి పోయాను… మరి ఇప్పుడో… నిన్ను మహారాణిలా చూసుకునేంత డబ్బు సంపాదించాను. మంచి బిజినెస్ మాగ్నెట్ గా సిటీలో పేరు సంపాదించాను. మన పెళ్ళికి అతను కాదని అంటే కాళ్ళు విరగోట్టైనా సరే నిన్ను పెళ్ళి చేసుకుంటాను” ఆవేశంగా అతను అన్నాడు.

అయినా మానస మనసు శాంతించలేదు. ”నువ్వు తప్పకుండా నన్ను కలవడానికి మళ్ళీ వస్తావని తెలిసే మా అన్నయ్య నాకు వేరే సంబంధాన్ని ఖాయం చేశాడు. మరో వారం రోజుల్లో నా పెళ్ళిని కూడా నిర్ణయించారు…” బాధగా ఆమె చెప్పిన మాటలకి అవాక్కైపోయాడు.

”ఏమిటి…? నువ్వు చెబుతున్నది నిజమేనా…?” ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు అతను.

మానస ఏడుస్తూనే ‘అవును’ అన్నట్లు తల వూపింది.

”అలా జరగడానికి వీల్లేదు…” అతను కోపంగా అన్నాడు.

”ఇప్పుడు ఎంత అరిచినా ప్రయోజనం లేదు. ఒక్క రోజు ముందు నువ్వొచ్చి వుంటే అందరినీ వదిలేసి నీతో పాటు నేనెక్కడికైనా హాయిగా వచ్చేదాన్ని. కానీ ఇప్పుడు నేను అలా చేయలేను. వారం రోజులలో పెళ్ళి పెట్టుకుని ఎవడితోనో లేచిపోయిందని అందరూ అనుకుంటూ వుంటే ఆ మాటలు భరించలేక మా వాళ్ళు కుమిలిపోయేలా నేను చేయలేను. మా ఇంటి పరువు, మర్యాదలని మంట గలిసేలా ప్రవర్తించలేను” బాధగా అంది మానస.

”నువ్వు ఊహించుకున్నట్లుగా ఏమీ జరగదు మానసా. రేపు ప్రొద్దున్నే మీ అన్నయ్యతో మన పెళ్ళి గురించి మాట్లాడతాను. మనిద్దరిని ఒకటి చేయమని కాళ్ళా వేళ్ళా పడైనా సరే ఒప్పుకునేటట్లు చేస్తాను” సముదాయిస్తున్నట్లుగా అన్నాడు అతడు.

”నువ్వు అనుకున్నంత సులభంగా జరిగే పని కాదు ఇది. నిన్ను చూస్తేనే మా అన్నయ్య అగ్గి మీద గుగ్గిలంలా మండిపడతాడు. అలాంటిది మన పెళ్ళికి అతను ఒప్పుకోవడం కల్ల” ఆవేదనగా అంది మానస.

అతడు ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఎంతో అప్ సెట్ అయిన వాడిలా మౌనంగా వుండిపోయాడు. రెండు నిమిషాలు వాళ్ళిద్దరి మధ్య నిశ్శబ్దం రాజ్యమేలింది! మానస అతడి దగ్గరకొచ్చింది. అతడి కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ ”మన ప్రేమకి గుర్తుగా నేనొక కోరికని కోరతాను తీరుస్తావా…?” అంది.

”ఏంటి…?” అన్నాడతను.

”మన మనసులు కలిసినా మనిద్దరం కలిసి జీవించే అదృష్టం మాత్రం దక్కలేదు. అయినా నీ గురించి జ్ఞాపకాలని, తీపి గుర్తులని నా జీవితాంతం గుర్తుంచుకునేలా ఒక్కసారి మనిద్దరం శారీరకంగా ఒకటవుదాం” మానస తలదించుకుంది. ఆమె మాటలు అర్థం కాగానే షాకైపోయాడు అతడు. ఆశ్చర్యంగా కళ్ళు పెద్దవి చేసి ఆమె వైపే చూడసాగాడు. ఆమె కామోద్రేకంతో కోరిన కోరిక కాదది. కేవలం తనపై వున్న ప్రేమని తన హృదయంలో శాశ్వతంగా పదిల పరుచుకోవడానికి కోరిన కోరిక. ఒక్కసారిగా అతడి హృదయం ఆమె పైన అభిమానంతో నిండిపోయింది. తన రెండు చేతులతో ఆమె మొహాన్ని అపురూపంగా దగ్గరకు తీసుకున్నాడు. ఇద్దరి చూపులూ కలుసుకున్నాయి.

అతడు తన పెదాలతో ఆమె పెదాలపైన ముద్దు పెట్టాడు. మానస ఆ తీయటి అనుభూతిని ఆస్వాదిస్తూ మైకంగా కళ్ళు మూసుకుంది. ఆ దృశ్యాన్ని చూసిన చందమాన గబ గబా మేఘాల చాటుకు వెళ్ళిపోయాడు. మానసని అతడు గట్టిగా కౌగలించుకుని, ఆమెని ముద్దులతో తడిపెస్తున్నాడు. అతని చేష్టలకి ఉక్కిరి బిక్కిరవుతోంది మానస. ఆమెని రెండు చేతులలోకి తీసుకుని నేలపై మెత్తగా పరుచుకుని ఉన్న గడ్డిపైన పడుకోబెట్టాడు. అతడి చర్యలకి ఆమె పూర్తిగా సహకరిస్తోంది. మెల్లిగా ఆమె పైకి చేరుకుని ఆమె పెదాలని ముద్దాడాడు.

కొత్తగా ఉన్న ఆ అనుభవాన్ని ఆమె పూర్తిగా ఆస్వాదిస్తోంది. తప్పు చేస్తున్నాననే భావన ఆమెకి ఏ మాత్రం అనిపించలేదు. అతని చేతి వ్రేళ్ళు ఎక్కడెక్కడో తడుముతూ వుంటే, ఆమెవేడి నిట్టూర్పులు విడువ సాగింది… ఆ మొహావేశంలో ఇద్దరూ ఒకరి కంటే ఒకరు పోటీగా పాలుపంచుకుంటున్నారు. అతడు ఆమెలో విలీనం అయి ఆమె పైన అటూ ఇటూ ఊగుతుంటే… తీయటి బాధని మునిపంట బిగిసిపట్టి అతనికి సహకరిస్తోంది మానస. ఆమె కోరికని అతడు దిగ్విజయంగా పూర్తి చేయడంతో ఆమె సంతృప్తిగా నవ్వింది.

అనుకున్నట్లుగానే ఉదయం పదింటికల్లా పెళ్ళివారు వచ్చారు. ఆ ఇల్లు మరింత సందడిగా మారిపోయింది. పెళ్ళి ముహూర్తాన్ని పెట్టించడానికి శాస్త్రి గారిని పిలిపించారు. మోహన్ వచ్చిన అతిధులకు మర్యాదలు చేయడంలో నిమగ్నమైపోయాడు. లోపల గదిలో మానసని ముస్తాబు చేస్తోంది స్వరూప. మానసకి క్రితం రోజు రాత్రి జరిగిన సంఘటన గుర్తుకి వచ్చింది. అతడితో కలిసి గడిపిన ఆ మధుర క్షణాలు గుర్తుకి వచ్చాయి… ఆ క్షణాలు చాలు తను జీవితాంతం తృప్తిగా అతడి స్మృతులతో గడిపి వేయడానికి అని అనుకుంది. అయినా ఆమెలో ఎక్కడో ఓ మూల అసంతృప్తి జ్వాల రగులుతూనే వుంది.

ఈ పాటికి అతడు ఊరు విడిచి వెళ్ళిపోయి వుంటాడు. తను అతనితో వెళ్ళిపోకుండా పొరపాటు చేశానేమో అనిపించింది. ఆలోచిస్తే ఇప్పుడు మళ్ళీ అతని సన్నిధిలోనే జీవితాన్ని గడిపేయాలని ఆశగా వుంది ఆమెకి… పాపం … ఎన్నో ఆశలతో తనని తీసుకు వెళ్లాలని వచ్చిన అతన్ని ఒంటరిగా తిరిగి పంపించినందుకు ఆమె మనసు బాధతో చివుక్కుమన్నది. తను తన వాళ్ళ గురించి ఆలోచించింది. కానీ వారు తన గురించి ఆలోచించారా? పంతం నెగ్గించుకోవడానికి ఇష్టంలేని పెళ్ళిని జరిపించి నా జీవితాన్ని సర్వనాశనం చేయడానికి పూనుకున్న వారి పరువు మర్యాదలని కాపాడడానికి తను ప్రాణంగా ప్రేమించే అతడిని వదులుకోవాలా? ఆమెకెందుకో చాలా చిరాకుగా అనిపించింది. మనసంతా స్తబ్దుగా మారిపోయింది. వున్న పళంగా వెళ్ళి అతడి గుండెలలో వాలిపోవాలనిపించింది…

కాని పరిస్థితి చేయి దాటిపోయింది. తను పొరపాటు చేసింది. అతడిని దూరంగా పంపించి తను పెద్ద తప్పు చేసింది. ఆ తప్పుకి జీవితాంతం తాను శిక్షని అనుభవిస్తూనే వుండాలి. స్వరూప ఆమె భుజాల్ని పట్టుకుని లేపింది ”నీక్కాబోయే శ్రీవారు నీకోసం ఆత్రంగా ఎదురు చూస్తున్నాడు ఇక వెళ్దామా…” అంది స్వరూప.

మానస ఏమీ మాట్లాడలేదు… మౌనంగా వుండటంతో… ”నాకు తెలుసు అతడిని మర్చిపోవటం నీ వల్ల కాదని…! ధైర్యం చేసి అతనితో వెళ్ళిపోయి వుండాల్సింది. అవకాశం చేయి జారిపోయాక ఇప్పుడు బాధ పడి ఏం ప్రయోజనం…?” స్వరూప అన్న మాటలకి ఉబికి వస్తున్న కన్నీళ్ళని మనసులోనే దాచుకుంటూ ఆమెని చూసి చిన్నగా నవ్వింది మానస. ఇద్దరూ బయటకు నడిచారు. హాల్లో అందరూ కూర్చుని వున్నారు. అందులో పెళ్ళికొడుకు కూడా ఎక్కడో వుండి వుంటాడు. అతడిని చూడాలని ఆమెకి అనిపించలేదు…

అతడెలా వున్నా తను ఇక కాపురం చేయవలసిందే.ఇద్దరూ వెళ్ళి ఓ మూలగా నిలబడి వున్నారు. సరిగ్గా అప్పుడు ఆ ఇంట్లోకి వచ్చాడు అతడు. అతడిని చూసి విపరీతమైన ఆశ్చర్యంతో నోరు తెరిచింది స్వరూప. తలదించుకున్న మానసని తడిమి అటువైపు చూడమని సైగ చేసింది.

అతడిని చూసిన మానస కూడా ఆనందాశ్చర్యాలతో స్థాణువులా నిలబడి పోయింది. కానీ మోహన్ అతడిని చూసిన మరుక్షణం ఎంతటి ఘర్షణ జరుగుతుందో అని కంగారుపడిపోయింది. ఆమె అనుకున్నట్లు గానే మోహన్ అతడిని చూసి కూర్చున్న వాడల్లా లేచి అతడి ఎదురుగా వచ్చి నిలబడ్డాడు. ఇద్దరూ ఒకళ్ళనొకరు చూసుకుంటున్నారు. మానస వారిద్దరినే భయంగా చూస్తుంది. అక్కడున్న వారు కూడా వారివైపు విచిత్రంగా చూస్తున్నారు.

ఒకేసారి అక్కడి వాతావరణం నిశ్శబ్దంగా మారిపోయింది. నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదిస్తూ ముందు అతడు గొంతు తెరిచాడు. ”ఇలా జరగడానికి వీలు లేదు” అన్నాడు గంభీరంగా.

”అలా చెప్పడానికి మీకు అధికారం లేదు. నా చెల్లి పెళ్ళిని నా ఇష్టప్రకారంగా ఘనంగా జరిపించాలనుకుంటున్నాను” అతడన్న మాటలకి మానస ఆశ్చర్యపోయింది. అతడిని చూడగానే మోహన్ అతడిపై విరుచుకు పడతాడని ఊహించింది కానీ ఓపికగా అతడి మాటలకి జవాబు చెబుతుండటంతో అయోమయానికి గురయ్యింది.

”మీ చెల్లెలు పెళ్ళి ఘనంగా జరిపించాలని మీకు ఉండవచ్చు. కానీ మీ చెల్లిని చేసుకోబోయే వాడిగా నాకివేమీ ఇష్టం లేదు…” మరింత గంభీరంగా పలికాడు అతడు. మానసకి వాళ్ళేమి మాట్లాడుకుంటున్నారో, ఒక్క ముక్కైనా అర్థం కావటం లేదు. వారి వైపు వెర్రి చూపులు చూస్తూ నిలుచుండి పోయింది.

”మీరిలాగే మొండికేస్తే … కట్నం క్రింద కలర్ టీ.వీ., ఫ్రిజ్, బీరువా, ఒక బైక్ ని కూడా పెట్టాల్సి వస్తుంది…” మోహన్ కూడా గంభీరంగా పలికాడు.

”అవన్నీ నేనడుగుతున్నానా…? అయినా నేనెంతో డబ్బు సంపాదించాను అదంతా నీ చెల్లి కోసమే కదా…! నేనిప్పుడు ఇంత మంచి హోదాలో వున్నానంటే కారణం మీ చెల్లెలే…! ఆమె మా ఇంట్లో కాలు పెట్టిందంటే ధనలక్ష్మి కూడా మా వెంటే ఉండిపోతుంది. నాకు కావలసింది మీ చెల్లెలే కానీ మీరు పెట్టే కట్నకానుకలు కాదు…”

అతని మాటలకి పెద్దగా నవ్వాడు మోహన్. ”అయితే మరీ మంచిది. మీ కట్నం డబ్బునంతా అలాగే దాచేసి త్వరలో రాబోయే నా మేనల్లుడికిచ్చేస్తా” ఆ మాటలకి ‘అతడు’ కూడా నవ్వాడు. ఇద్దరూ సంతోషంగా ఒకరి నొకరు వాటేసుకున్నారు. మానసకి ఇది కలా నిజమా అర్థం కాలేదు. ఆమె మెదడు ఆలోచించడం మానేసింది. బిక్క మొహం వేసుకుని వారివైపే చూడసాగింది. ఆమె ఆ షాక్ లో నుండి తేరుకునే సరికి ఇద్దరికీ ఘనంగా పెళ్ళి జరిగిపోయింది. శోభనం గదిలో, మానసకి దొరకకుండా మంచం చుట్టూ పరుగులు తీస్తున్నాడు అతడు.

అతడి వెనకాలే మానస కూడా పరుగెడుతుంది. దొరికినట్లే దొరికి జారిపోతున్న అతని కాలర్ ని గట్టిగా ఒడిసి పట్టుకుని అమాంతం బెడ్ పైకి లాగింది… ఆ ఊపుకి ఒక్కసారిగా ఆమె మీద పడిపోయాడు. ”నన్నింత మోసం చేస్తావా…? ఇద్దరూ కలిసి నాటకమాడి, నన్ను వెర్రి దాన్ని చేస్తారా…? ఉండు చెబుతా నీ పని…” అంటూ తనపై నుండి ఒక్క తోపు తోసి బెడ్ దిగింది. దిండు దుప్పటి అతడి వైపుకి విసిరి… ”వెళ్ళి బయట పడుకో…” అంది కోపంగా.

”శాంతించు తల్లీ… శాంతించు. ఈ దాసుడి అపరాధాన్ని మన్నించి కరుణించు. నువ్వు వేసిన ఈ శిక్షని మోసేంత శక్తి నాలో లేదు…” నాటకీయంగా అన్నాడు అతడు.

”ఆ పప్పులేమీ వుడకవు. ముందు ఈ గదిలో నుండి బయటకు వెళ్ళండి…” అధికారంగా అంది మానస.

”తొట్ట తోలి శోభనం రోజు ఇలా మొగుడిని బయటికి పంపిస్తే,,, చూసే వారి ముందు నా పరువు పోతుంది యువరానర్. శోభనం తీర్పు వాయిదా పడిపోయినా సరే. బెయిల్ మంజూరు చేసి కాస్త బెడ్ పైన చోటిస్తే బుద్ధిగా పడుకుంటాను”

అతని మాటలకి ముసిముసిగా నవ్వుకుంది మానస. హమ్మయ్య అనుకుంటూ పక్కనే వున్న పాలగ్లాసందుకున్నాడు గబ గబా వాటిలోంచి సగం పాలు త్రాగి, ”కనీసం వీటిని స్వీకరించైనా మమ్మల్ని కరుణిస్తారా దేవిగారు….” ఆ మాటలకి అందంగా నవ్వింది మానస. అతని చేతిలోని గ్లాసందుకుని పాలు త్రాగింది.

”అయితే మమ్మల్ని మన్నించారన్నమాట…” చిలిపిగా నవ్వుతూ అన్నాడు.

మానస కోపంగా అతని వంక చూస్తూ … ”ముందు నేనడిగిన దానికి సమాధానం చెప్పండి” అంది గర్జించినట్లుగా.

”అడగండి యువరాణిగారూ…” అంటూ చేతులు కట్టుకుని వినయంగా అన్నాడు.

”మీరిద్దరూ కలిసి నన్నెందుకింత మోసం చేశారు?” కోపంగా అంది.

”ఇది మోసం కాదురా మైడియర్ డార్లింగ్… ఏదో కొద్ది సేపు నిన్ను సరదాగా ఆట పట్టించాలని ఇలా చేశామంతే. నిన్ను కలవడానికి నెల రోజుల ముందే నేను మోహన్ ని కలిసాను. నేను చేసే బిజినెస్ గురించి వివరించాను. రెండు రోజులు పట్నంలో నా దగ్గరే వుంచుకున్నాను. నా బిజినెస్ ని, నా హోదాని తెలుసుకున్న మోహన్ ని అప్పుడడిగాను నిన్ను నా దాన్ని చేయమని, దానికి మీ అన్నయ్య వెంటనే అంగీకరించాడు. ఈ విషయాన్ని నీతో చివరి వరకు చెప్పకుండా దాచిపెట్టి ఒకేసారి సర్ ప్రైజ్ చేద్దామని రిక్వెస్ట్ చేస్తే ఒకే అన్నాడు అంతే…” అంటూ ఆమెని గట్టిగా కౌగిలించుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు.

”మరి పెళ్ళి చూపులూ…?” అంది.

”అవన్నీ నిన్ను భయపెట్టించడానికే. ఆ పెద్ద మనుషులని నిన్ను చూసి రమ్మని చెబితే రెచ్చిపోయి కట్నకానుకల విషయాన్ని కూడా చర్చించారు. తరువాత వారిని చెడామడా వాయించేశాననుకో” అతడు ఈ విషయాన్ని సింపుల్ గా చెప్పడంతో మానస ఒళ్ళు మండింది.

”అయినా శోభనం రోజు రాత్రి చర్చించుకునే విషయాలేనా ఇవి… ఈ రాత్రంతా నిన్ను ముద్దులతో ముంచెత్తాలని మూడు రోజుల నుండి కలలు కంటున్నాను. తొందరగా ఆ కార్యక్రమాన్ని జ్యోతి ఆర్పి ప్రారంభిద్దామా…” ఉత్సాహంగా అన్నాడు.

”ప్రారంభించడం కాదు ముగించడం. మన శోభనం ఆ రోజు రాత్రి పెరట్లోనే జరిగిపోయింది… అందుకే ఈ రోజు శోభనం కాన్సిల్…” అంది ఆమె.

”ఇది అన్యాయం. ఆ రోజు నీ ప్రియుడిగా జరిగింది ఈ రోజు నీ భర్తగా జరగాలి తప్పదు” అన్నాడు బుంగమూతి పెడుతూ.

‘అంతా తెలిసి కూడా ఆ రోజు నేనడగ్గానే సిగ్గు లేకుండా అలా మీద పడటమేనా?” కొంచెం సిగ్గు ఆవహిస్తుండగా అంది మానస

మరేం చేయమంటావు? నువ్వు కోరిన మొదటి కోరిక అదే కదా… అందుకే కాదనలేకపోయాను. ఎలాగూ పెళ్ళయ్యాక చేయాల్సిన పనే కదా… అదేదో పెళ్ళికి ముందే చేసేస్తే ఓ పనైపోతుందని కమిటైపోయానంతే…” చిలిపిగా అన్నాడు.

”అయితే అదే ఇప్పుడు చేసాననుకుని బుద్దిగా పడుకోండి” అంది.

”అంతేగానీ ఈ రోజు శోభనం మాత్రం జరగదంటావ్” అంతే అన్నట్లు తలాడించింది. ”అయితే చలపతిరావుని గుర్తు చేసుకోవలసిందే” అన్నాడు అతడు సీలింగ్ వైపు తీక్షణంగా చూస్తూ.

”చలపతిరావా…? ఆయనెవరు? అయినా ఇప్పుడు ఆయనని గుర్తు చేసుకునే అగత్యం ఏమొచ్చింది” అంది మానస ఆశ్చర్యంగా.

”ఆయన గురించి నీకు తెలీదు. సినిమాలలో మొత్తం వంద కంటే ఎక్కువ రేపులు చేసి రికార్డు సృష్టించాడు తెలుసా…”

”అయితే…!” అంది అనుమానంగా మ

మరిన్ని కథలు 

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *